Glasblazen
Ongeveer vijftig jaar voor Christus werd in Syrië een belangrijke uitvinding gedaan: het glasblazen. Dankzij deze uitvinding werd een grote vormvariatie in glas mogelijk. En al snel treffen we over het hele Romeinse rijk verspreid, glasblazers aan. Het idee om lucht in glas te blazen is een briljant idee geweest met grote gevolgen. Het begon met het oprollen van een plaatje glas als een pannenkoek. Vervolgens werd het uitgetrokken tot een buisje. De glasbuis werd aan de onderkant dichtgeknepen en van de andere kant opgeblazen zodat er een ballonnetje ontstond. De eerste glasblazers bliezen dus op glasbuizen. Deze methode van glasblazen is een voorstadium en al snel komen blaaspijpen in omloop.

Hoe kun je glas blazen? De glasblazer doopt een pijp in gloeiend heet vloeibaar glas ( ongeveer 1500 graden Celcius). Aan de pijp blijft een bolletje hangen. Door de pijp blaast hij in het bolletje, terwijl hij de pijp ronddraait in een natte houten vorm. Zo blaast hij het glas tegen de binnenkant van die vorm.

Ondanks de automatisering in glasblazerijen is het oude handwerk van het glasmaken niet uitgestorven. Unica’s (Een stuk glas waarvan er maar één van gemaakt is)en kleine serie’s staan buiten de mogelijkheden van de grote machinale productie.

Uitgangspunt is steeds een kleine gloeiende glaskogel aan het einde van de blaaspijp. Hieruit kan van alles ontstaan zoals kelken, kommen, vazen of schalen. Glas is in vloeibare vorm een stroperige massa. Men kan niet in een keer een grote gloeiende glaskogel op de blaaspijp zetten. Maar er wordt met een klein beetje glas op de pijp begonnnen. Als het glas uithard kan men een nieuwe laag opbrengen. De pijp moet intussen continue rondgedraaid worden, om een mooie gelijkmatige ronde vorm te verkrijgen.
Als er op de glaskogel voldoende glas zit kan deze uitgeblazen worden. Voor vazen of lampen worden houten mallen gebruikt om het glas in een gewenste vorm te krijgen. Ook zijn er nog tal van andere gereedschappen nodig.